کودکی از جمله ی آزادگان                                        رفت برون با دو سر ، همزادگان

کودکی که از خانواده ای اصیل و نجیب زاده بود با دو سه نفر از هم سن و سال های خود بیرون رفت

پای چو در نهاد آن پسر                                             پویه همی کرد و درآمد به سر

هنگامی که آن کودک شروع به راه رفتن کرد بر اثر دویدن با سر به زمین خورد

پایش از آن پویه در آمد زدست                                    مهر دل و مهره ی پشتش شکست.

پایش در اثر دویدن آسیب دید و نا امید شد و مهره ی پشتش آسیب دید.

شد نفس آن دو سه هم سال او                                      تنگ تر از حادثه ی حال او

دوستان هم سن و سال او  از این حادثه ترسیدند و آشفته خاطر شدند.

آن که ورا دوست ترین بود گفت                                    در بن چاهیش بباید نهفت

آن که دوست واقعی آن کودک بود گفت باید او را در ته چاهی پنهان کنیم.

تا نشود راز تو روز آشکار                                          تا نشویم از پدرش شرمسار

تا از این ماجرا کسی چیزی نفهمد و در مقابل پدرش خجالت زده نشویم.

عاقبت اندیش ترین کودکی                                            دشمن او بود از ایشان یکی

دور اندیش ترین فرد در بین آن ها که که دشمن کودک بود

گفت : همانا که در این همرهان                                     صورت این حال نماند نهان

گفت : همانا در بین این همراهان مخفی نخواهد ماند

چون که مرا زین همه دشمن نهند                                   تهمت این واقعه بر من نهند

چون مرا دشمن این کودک می دانند ، گمان بد این حادثه به من نسبت داده خواهد شد.

زی پدرش رفت و خبردار کرد                                         تا پدرش چاره ی آن کار کرد

دشمن آن کودک به سوی پدر او رفت و او را از این ماجرا با خبر کرد تا پدرش راه حلی برای آن مشکل پیدا کرد.

هر که در او جوهر دانایی است                                       بر همه چیزیش توانایی است.

هر کسی که در او اصل و اساس آگاهی و هوشیاری است توانایی انجام هر کاری را دارد.

دشمن دانا که غم جان بود                                             بهتر از آن دوست که نادان بود

دشمنی که عاقل باشد و باعث ناراحتی و رنج انسان باشد بهتر از آن دوستی است که احمق و بی عقل باشد